به هوای تو...در هوای تو...

       ای کاش من رودی بودم و تو دمی سایه ات برآن می افتاد...

 

       کاش جاده ای بودم که  از آن عبور میکردی...

 

       کاش نسیم بی مقصدی بودم که عطر تنت را مستانه با خود به هرسو میبرد...

 

        کاش من  کبوتری بودم تا  به هوایت-درهوایت پرواز میکردم...تا فراسوی زمان...

      

       کاش آسمانی بودم که شبی آنی به سویش نظری میکردی...

 

         کاش من آن موری بودم که در دیوار خانه ات لا نه کرده...

 

          کاش همرنگ غم هایت بودم در شب های تار...

                                                                                             الهم عجل لولیک الفرج

شعر: حسرت دیدار

 

آینـه مـَرد

     گامی دو بر تیره ی خاک

          برون جسته از ثانیه ها

               نه شاداب و گل افشان

                    که خردمندی نیابی شادمانه

 

سلام ای پیر چنگی

     که رانی خامه بر چامه

          هژیر و ژرف اندیش

               بسان مادران بوم

                    یا بومادران بر بوم نقاشی

     که پیمان بر پرند آسمانی

          ببندی بر نکوهش

               در جهان خشکسال

                    که در آن تک درختی سبز

                         بوده در تنور روشن اندیشه ی گرم خداوندی

                              چنان شاخش کشیده تا دل من

                                        که پرٌ عشقم از نازش بسوزد

 

منم آنک

     بسان مرغکی مغموم

          پریشان دیده در کابوس این بوم

               سرایم کو به کو بر کوی هر خان اش شب و روز

 

هماوردا !

     سلامت را شنیدم یا که نه

          پاسخ به اوج قله ی ابروی مشکینت

 

مرا هرگز شناسی یا که نه؟

     دانی که ام؟ بشنیده ای نامم؟

          تو دانی من «امید»م یا که دیگر؟

 

مرا در عمر کوتاهم

     فقط یک جرعه ی نوش نگاهت بس

          که تا تن در ختن دارم

               چونان پروانه ای شیدا

               غرور آمیز و دست افشان

                                   به سوزت من بسازم

                                   به سازت من بسوزم ...

 منبع

نامه را چنين نوشتند:

l

نامه را چنين نوشتند:
بسم اللّه الرّحمن الرحيم
(صُلح كرد حسن بن على بن ابى طالب عليه السّلام با معاوية بن ابى سفيان كه متعرّض او نگردد به شرط آنكه او عمل كند در ميان مردم به كتاب خدا و سنّت رسول خدا صلى اللّه عليه و آله و سلّم و سيرت خلفاى شايسته به شرط آنكه بعد از خود احدى را بر اين امر تعيين ننمايد و مردم در هر جاى عالم كه باشند از شام و عراق و حجاز و يمن ، از شرّ او ايمن باشند و اصحاب على بن ابى طالب عليه السّلام و شيعيان او ايمن باشند بر جانها و مالها و زنان و اولاد خود از معاويه و به اين شرطها عهد و پيمان خدا گرفته شد و برآنكه براى حسن بن على عليهماالسّلام و برادرش حسين عليه السّلام و ساير اهل بيت و خويشان رسول خدا صلى اللّه عليه و آله و سلّم مكرى نينديشد و در آشكار و پنهان ضررى به ايشان نرساند و احدى از ايشان را در افقى از آفاق زمين نترساند و آنكه سَبْ اميرالمؤ منين عليه السّلام نكنند و در قنوت نماز ناسزا به آن حضرت و شيعيان او نگويند چنانچه مى كردند).⁽³¹⁾
...⁽³⁶⁾

ادامه نوشته

در بيان بعضى از احوال امام حسن ع و صلح آن حضرت با معاويه

بعد از شهادت حضرت اميرالمؤ منين عليه السّلام و سبب صلح كردن آن حضرت با معاويه :
بدان كه بعد از ثبوت عِصْمت و جلالت ائمه هدى عليهماالسّلام بايد كه آنچه از ايشان واقع شود مؤ منان تسليم و انقياد نمايند و در مقام شبهه و اعتراض در نيايند؛ زيرا كه آنچه ايشان مى كنند از جانب خداوند عالميان است و اعتراض بر ايشان اعتراض بر خدا است ؛ چه به روايت معتبر رسيده كه حق تعالى صحيفه اى از آسمان براى حضرت رسالت صلى اللّه عليه و آله و سلّم فرستاده و بر آن صحيفه دوازده مُهر بود، هر امامى مُهر خود را برمى داشت و به آنچه در تحت آن مهر نوشته بود عمل مى كرد، چگونه روا باشد به عقل ناقص خود اعتراض كردن برگروهى كه حجّتهاى خداوند عالميانند در زمين ، گفته ايشان گفته خداست و كرده ايشان كرده خداست .⁽²³⁾

ادامه نوشته