
اولیای الهى افرادى هستند که فعلشان از مرحله و مرتبه نفس گذشته و با حقیقت توحید متحد گشته است. آنها دیگر در مرتبه نفس، خواستها، تمنیات و آرزوهایی که دیگر افراد به آن مبتلا هستند نیستند؛ بنابراین عمل آنها عمل حق، و کردارشان نیز فعل حضرت حق است؛ زیرا به واسطه نعمت عظماى الهى وجودشان در وجود او فانى شده است. کلمات و افعال اولیاء الهى و عارفان واصل و علماء بالله چون ستارهاى درخشان، راه انسانهای حقیققتجو را روشن و در اثر متابعت، آنها را به سر منزل مقصود رهنمون میکند.
مرحوم علامه سیدمحمدحسین حسینی طهرانی در کتاب «مهر تابان» مینویسد: این حقیر معمولاً قبل از اقامت در شهر مشهد مقدس که تا تاریخ پنجم ماه مبارک رجب سال 1403 هجری قمری، سه سال و چهل روز به طول انجامیده است معمولاً در تابستانها با تمام فرزندان و اهل بیت، قریب یک ماه به مشهد مقدس مشرف میشدیم.
+ نوشته شده در جمعه ۱۳۹۳/۱۰/۱۲ ساعت 6:34 توسط ابراهیم مرادی
|